Koncepcja Mulligana

Czym jest koncepcja Mulligana?

Koncepcja Mulligana to metoda terapii manualnej opracowana przez nowozelandzkiego fizjoterapeutę Briana Mulligana. Jej podstawą jest mobilizacja z ruchem (ang. MWM – Mobilization with Movement). Terapeuta delikatnie przesuwa powierzchnie stawowe w określonym kierunku, a pacjent w tym samym czasie aktywnie wykonuje ruch, który dotąd był ograniczony lub bolesny.

W obrębie kręgosłupa ten sam mechanizm wykorzystują techniki SNAG (ang. Sustained Natural Apophyseal Glides), stosowane m.in. w odcinku szyjnym i lędźwiowym.

Najważniejsza zasada brzmi: terapia nie może boleć. Jeśli pacjent odczuwa ból, terapeuta zmienia kierunek, siłę lub ustawienie – albo rezygnuje z danej techniki.

Jak działa mobilizacja z ruchem?

Przebieg techniki wygląda następująco:

1. terapeuta ustala, który ruch sprawia dziecku trudność lub ból,
2. układa dłonie na stawie i wykonuje delikatne, utrzymywane przesunięcie w wybranym kierunku,
3. dziecko w tym czasie aktywnie wykonuje ten sam ruch,
4. jeśli technika jest dobrana prawidłowo, ruch staje się swobodniejszy i bezbolesny,
5. sekwencję powtarza się zwykle 6–10 razy.

Natychmiastowa reakcja jest w tej koncepcji wskazówką diagnostyczną. Jeśli ruch od razu się nie poprawia, technika nie pasuje do problemu i terapeuta szuka innego rozwiązania.

W jakich problemach pomaga u dzieci?

Koncepcję Mulligana stosujemy przede wszystkim w dolegliwościach narządu ruchu u starszych dzieci i młodzieży, między innymi przy:

• bólach głowy szyjnopochodnych,
• bólach kręgosłupa u nastolatków,
• ograniczeniu ruchomości stawów – kolanowego, skokowego, łokciowego czy barkowego,
• dolegliwościach stawów po urazach, np. skręceniach,
• przywracaniu zakresu ruchu po operacjach ortopedycznych – za zgodą lekarza prowadzącego,
• dysfunkcjach stawów skroniowo-żuchwowych,
• ograniczeniach ruchomości stawów u dzieci z niedowładem połowiczym – jako uzupełnienie terapii neurorozwojowej.

Od jakiego wieku można stosować tę metodę?

Mobilizacja z ruchem wymaga aktywnej współpracy. Dziecko musi wykonać ruch na polecenie i powiedzieć, czy coś je boli. Dlatego metodę stosujemy najczęściej u dzieci w wieku szkolnym i u młodzieży, a u młodszych dobieramy inne formy terapii.

Jeśli dolegliwości pojawiły się po urazie, przed rozpoczęciem terapii upewniamy się, że lekarz wykluczył złamanie lub inne uszkodzenie wymagające leczenia ortopedycznego.

Dlaczego dzieci dobrze znoszą tę terapię?

Powodów jest kilka:

• sesja nie powinna boleć, więc dziecko nie zaczyna bać się kolejnych wizyt,
• dziecko aktywnie uczestniczy w terapii, zamiast biernie jej się poddawać,
• od razu czuje, czy ruch jest swobodniejszy, co buduje zaufanie i motywację,
• wybrane techniki można kontynuować w domu jako autoterapię.

Rola rodziców

Koncepcja Mulligana obejmuje także techniki samodzielnej mobilizacji. Nastolatek, a w przypadku młodszych dzieci również rodzic, uczy się prostych ćwiczeń z użyciem dłoni, ręcznika lub pasa, które można wykonywać w domu między wizytami.

Rozmawiamy też o ergonomii nauki, przerwach od ekranu i aktywności ruchowej, aby dolegliwości nie wracały po zakończeniu terapii.

Koncepcja Mulligana w Fizjolandzie

W Fizjolandzie koncepcja Mulligana jest jednym z narzędzi terapii manualnej, po które sięgamy po ocenie funkcjonalnej dziecka. Często łączymy ją z metodą McKenzie, kinesiology tapingiem i ćwiczeniami stabilizującymi, a przy nieprawidłowej postawie – z terapią wad postawy.

Zależy nam, aby dziecko odzyskało swobodę ruchu i wróciło do ulubionych aktywności bez lęku przed bólem.