Fizjoterapeutka ocenia postawę stojącej dziewczynki, dłonie na jej barkach i miednicy – ilustracja generowana AI

Czym jest dysfunkcja stawów skroniowo-żuchwowych?

Stawy skroniowo-żuchwowe (SSZ) łączą żuchwę z kością skroniową czaszki. Pracują przy każdym otwarciu ust – podczas jedzenia, mówienia czy ziewania. Dysfunkcja SSZ (ang. TMD) to ogólna nazwa zaburzeń dotyczących tych stawów, mięśni żucia i otaczających je tkanek.

Kojarzy się z dorosłymi, ale zdarza się także u dzieci, zwłaszcza u nastolatków. Przyczyny są zwykle złożone. Do dolegliwości mogą się przyczyniać:

  • zaciskanie i zgrzytanie zębami, czyli bruksizm,
  • nawyki takie jak obgryzanie paznokci lub długopisów i częste żucie gumy,
  • stres i napięcie emocjonalne,
  • wady zgryzu,
  • nieprawidłowa postawa ciała, zwłaszcza głowa wysunięta do przodu,
  • urazy, np. upadek na brodę.

Wczesne rozpoznanie i zmiana szkodliwych nawyków pomagają zapobiec utrwaleniu się dolegliwości.

Objawy dysfunkcji SSZ

Objawy mogą dotyczyć samego stawu, ale też okolic, które z pozoru nie mają z nim związku. Najczęściej obserwuje się:

  • ból przed uchem, nasilający się przy żuciu lub szerokim otwieraniu ust,
  • trzaski lub przeskakiwanie w stawie,
  • trudność z szerokim otwarciem ust lub uczucie blokowania się żuchwy,
  • zbaczanie żuchwy na bok podczas otwierania ust,
  • bóle głowy, zwłaszcza w okolicy skroni,
  • ból ucha bez cech infekcji,
  • napięcie i bolesność mięśni twarzy, szyi i karku,
  • zaciskanie lub zgrzytanie zębami, często w nocy.

Same trzaski w stawie, bez bólu i ograniczenia ruchu, nie zawsze wymagają leczenia. Niepokój powinno budzić połączenie kilku objawów albo ból, który wraca.

Diagnostyka dysfunkcji SSZ

Pierwszym krokiem jest zwykle wizyta u stomatologa lub ortodonty. Lekarz ocenia zgryz oraz pracę stawów i mięśni żucia, a w razie potrzeby kieruje dziecko do dentysty zajmującego się zaburzeniami czynnościowymi narządu żucia (gnatologa).

Diagnostyka może obejmować:

  • wywiad dotyczący bólu, nawyków, snu i stresu,
  • ocenę zakresu i toru otwierania ust,
  • badanie stawów i mięśni żucia,
  • ocenę zgryzu,
  • badania obrazowe, np. zdjęcie pantomograficzne lub rezonans magnetyczny stawów – w wybranych przypadkach,
  • konsultację laryngologiczną, gdy trzeba wykluczyć przyczynę w obrębie ucha.

U dzieci staw skroniowo-żuchwowy może być zajęty także w przebiegu młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów. Jeśli dziecko ma również obrzęk, sztywność lub ból innych stawów, potrzebna jest konsultacja reumatologiczna.

Pilnej oceny lekarskiej wymaga uraz żuchwy, obrzęk i zaczerwienienie okolicy stawu z gorączką oraz nagła niemożność zamknięcia lub otwarcia ust.

Rehabilitacja dziecka z dysfunkcją SSZ

U dzieci i młodzieży podstawą jest leczenie zachowawcze. Fizjoterapia często idzie w parze z leczeniem stomatologicznym, np. z szyną zgryzową wykonaną przez lekarza dentystę.

Celem rehabilitacji jest:

  • zmniejszenie bólu i napięcia mięśni żucia,
  • poprawa zakresu i symetrii ruchu żuchwy,
  • nauka rozluźniania szczęki i rozpoznawania momentów zaciskania zębów,
  • poprawa ustawienia głowy i szyi,
  • ograniczenie nawyków, które przeciążają stawy.

Jak pracujemy w Fizjolandzie?

Na początku oceniamy ruch żuchwy, napięcie mięśni twarzy, szyi i karku oraz postawę dziecka. Rozmawiamy też o codziennych nawykach – od sposobu siedzenia przy nauce po zaciskanie zębów w stresujących sytuacjach.

W terapii korzystamy m.in. z:

Uczymy dziecko prostych ćwiczeń i sposobów rozluźniania szczęki, które może stosować samodzielnie w domu i w szkole. Współpracujemy ze stomatologiem lub ortodontą prowadzącym, aby fizjoterapia i leczenie stomatologiczne wzajemnie się uzupełniały.

Nasz cel

Chcemy, aby dziecko mogło swobodnie jeść, mówić i śmiać się bez bólu, a w chwilach napięcia wiedziało, jak rozluźnić szczękę.

Zadzwoń