Dysfunkcja stawów skroniowo-żuchwowych (SSZ)
Ból przed uchem, trzaski przy otwieraniu ust, zaciskanie zębów – jak rozpoznać dysfunkcję stawów skroniowo-żuchwowych u dziecka.
Czym jest dysfunkcja stawów skroniowo-żuchwowych?
Stawy skroniowo-żuchwowe (SSZ) łączą żuchwę z kością skroniową czaszki. Pracują przy każdym otwarciu ust – podczas jedzenia, mówienia czy ziewania. Dysfunkcja SSZ (ang. TMD) to ogólna nazwa zaburzeń dotyczących tych stawów, mięśni żucia i otaczających je tkanek.
Kojarzy się z dorosłymi, ale zdarza się także u dzieci, zwłaszcza u nastolatków. Przyczyny są zwykle złożone. Do dolegliwości mogą się przyczyniać:
- zaciskanie i zgrzytanie zębami, czyli bruksizm,
- nawyki takie jak obgryzanie paznokci lub długopisów i częste żucie gumy,
- stres i napięcie emocjonalne,
- wady zgryzu,
- nieprawidłowa postawa ciała, zwłaszcza głowa wysunięta do przodu,
- urazy, np. upadek na brodę.
Wczesne rozpoznanie i zmiana szkodliwych nawyków pomagają zapobiec utrwaleniu się dolegliwości.
Objawy dysfunkcji SSZ
Objawy mogą dotyczyć samego stawu, ale też okolic, które z pozoru nie mają z nim związku. Najczęściej obserwuje się:
- ból przed uchem, nasilający się przy żuciu lub szerokim otwieraniu ust,
- trzaski lub przeskakiwanie w stawie,
- trudność z szerokim otwarciem ust lub uczucie blokowania się żuchwy,
- zbaczanie żuchwy na bok podczas otwierania ust,
- bóle głowy, zwłaszcza w okolicy skroni,
- ból ucha bez cech infekcji,
- napięcie i bolesność mięśni twarzy, szyi i karku,
- zaciskanie lub zgrzytanie zębami, często w nocy.
Same trzaski w stawie, bez bólu i ograniczenia ruchu, nie zawsze wymagają leczenia. Niepokój powinno budzić połączenie kilku objawów albo ból, który wraca.
Diagnostyka dysfunkcji SSZ
Pierwszym krokiem jest zwykle wizyta u stomatologa lub ortodonty. Lekarz ocenia zgryz oraz pracę stawów i mięśni żucia, a w razie potrzeby kieruje dziecko do dentysty zajmującego się zaburzeniami czynnościowymi narządu żucia (gnatologa).
Diagnostyka może obejmować:
- wywiad dotyczący bólu, nawyków, snu i stresu,
- ocenę zakresu i toru otwierania ust,
- badanie stawów i mięśni żucia,
- ocenę zgryzu,
- badania obrazowe, np. zdjęcie pantomograficzne lub rezonans magnetyczny stawów – w wybranych przypadkach,
- konsultację laryngologiczną, gdy trzeba wykluczyć przyczynę w obrębie ucha.
U dzieci staw skroniowo-żuchwowy może być zajęty także w przebiegu młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów. Jeśli dziecko ma również obrzęk, sztywność lub ból innych stawów, potrzebna jest konsultacja reumatologiczna.
Pilnej oceny lekarskiej wymaga uraz żuchwy, obrzęk i zaczerwienienie okolicy stawu z gorączką oraz nagła niemożność zamknięcia lub otwarcia ust.
Rehabilitacja dziecka z dysfunkcją SSZ
U dzieci i młodzieży podstawą jest leczenie zachowawcze. Fizjoterapia często idzie w parze z leczeniem stomatologicznym, np. z szyną zgryzową wykonaną przez lekarza dentystę.
Celem rehabilitacji jest:
- zmniejszenie bólu i napięcia mięśni żucia,
- poprawa zakresu i symetrii ruchu żuchwy,
- nauka rozluźniania szczęki i rozpoznawania momentów zaciskania zębów,
- poprawa ustawienia głowy i szyi,
- ograniczenie nawyków, które przeciążają stawy.
Jak pracujemy w Fizjolandzie?
Na początku oceniamy ruch żuchwy, napięcie mięśni twarzy, szyi i karku oraz postawę dziecka. Rozmawiamy też o codziennych nawykach – od sposobu siedzenia przy nauce po zaciskanie zębów w stresujących sytuacjach.
W terapii korzystamy m.in. z:
- Strukturalnej Integracji Czaszki – pracy z tkankami czaszki, twarzoczaszki i okolicy żuchwy,
- koncepcji Mulligana – bezbolesnych mobilizacji połączonych z ruchem,
- ZOGA Movement Therapy – pracy z napięciem powięziowym,
- ćwiczeń rozluźniających mięśnie żwacze i uczących kontroli ruchu żuchwy,
- elementów terapii wad postawy, gdy ocena wykaże np. wysunięcie głowy do przodu.
Uczymy dziecko prostych ćwiczeń i sposobów rozluźniania szczęki, które może stosować samodzielnie w domu i w szkole. Współpracujemy ze stomatologiem lub ortodontą prowadzącym, aby fizjoterapia i leczenie stomatologiczne wzajemnie się uzupełniały.
Nasz cel
Chcemy, aby dziecko mogło swobodnie jeść, mówić i śmiać się bez bólu, a w chwilach napięcia wiedziało, jak rozluźnić szczękę.